14.03.2013r.

14.03.2013r.

12.03.2013

Rozstaje dróg

( Napisane z Marek Kozubek )

Robert B. Nowak, Marek Kozubek

opuszczony fort

przy omszałym kamieniu

pęczek pszenicy

pokój wypełniony

wschodem słońca

aromat kawy

przez niedomknięte okno

strzyżyków trele

co przyniesie dzień?

gotowe do wędrówki

zużyte buty

choć tą zimową porą

bliskość człowieka poczuć

dawny przyjaciel

wciąż milczący telefon

w zasięgu ręki

Wałbrzych – Żywiec, 24.02 – 05.03.2013r.

                   

                   Dziękuję Ci Marku za wspólną jakże inspirującą drogę.

04.03.2013

7 dni - podróż

    ( napisane z Agnieszką Rychter-Niesobską )

Robert B. Nowak , Agnieszka Rychter-Niesobska

wiosenny powiew
pierwszy żurawi klangor
głęboko we mgle

kobieta przy drzwiach domu
przeszukuje torebkę

księżyc wśród sosen
czekając na jej powrót
podlewam kwiaty

blask oranżerii
zaschnięty pąk storczyka
opadł bezdźwięcznie

wpółprzymknięte powieki
wyliniałego kota

sto mil do domu
czy zdążę się pożegnać
mój przyjacielu?

Wałbrzych- Wrocław, 24.02 – 02.03.2013

        

          Moja pierwsza Rengay, właściwie to Nasza Rengay, bo napisana wspólnie z Agnieszką Rychter-Niesobską ( Assneg ) która przyjęła moje zaproszenie by podjąć ten trud. Trud tym większy że obydwoje nic o Rengay nie wiedzieliśmy ( oprócz szczątkowych informacji sobie przekazywanych, które znaleźliśmy w internecie ).

         Dziękuję Ci Agnieszko za wspólną drogę, możesz mi wierzyć że była ona naprawdę inspirująca i była prawdziwą ucztą dla intelektu a jak się później okazało doskonale potrafiliśmy odczytać co w danej chwili, podczas pisania kolejnych strof w duszach Nam grało.

Masz rację Agnieszko, to nie ostatnia nasza wędrówka :)


        

01.03.2013

Tanka 18

25.02.2013r.

Tanka 83

21.02.2013r.

Tanka 82

17.02.2013r.

Tanka 79

15.02.2013r.

Sprzedawczyni daje bezdomnemu kilka przekrojonych na pół bułek i plastrów sera żółtego, ten dziękuje jej kilkakrotnie się kłaniając. Kobieta mówi mu po imieniu by nie zapomniał przyjść na następny dzień przed południem bo będą pączki. Kiedy wychodzi, sprzedawczyni, właścicielka sklepu, w rozmowie z następną w kolejce klientką opowiada w skrócie historię tego człowieka. Mówi o jego chorobie przez którą stracił pracę, o zmarłej kilka lat temu żonie, o tym jak popadł w alkoholizm, mówi o córce która ułożyła sobie życie za granicą i zapomniała o ojcu. Stałem w tej kolejce i słuchałem tej smutnej opowieści. Kiedy zrobiłem zakupy i wyszedłem przed sklep od razu zauważyłem tego mężczyznę siedzącego na kamiennym parapecie wystawy sklepowej. Siedział jedząc powoli podarowane mu bułki z serem a koło niego kilkanaście gołębi w pospiechu zjadało rzucane im kawałki pieczywa.

    
wokół tak cicho 
chociaż wołam - nikogo
kto wskaże drogę

                                                                                                                                                                                       

***

wychudzony drozd -

na kawałku słoniny

styczniowe słońce

04.02.2013

Tanka 80

01.02.2013r,

Tanka 63

26.01.2013r.

Tanka 77

14.01.2013r.

                                14.01.2013r. - 24.01.2013                                                                                                                    

***

na górskim szczycie –

wśród porywistych wiatrów

żegnam stary rok

***

 

nagły niepokój -
słyszysz … głęboko we mgle
głośny śmiech sowy

 

24.12.2012

***

wigilijny świt -
na kuchennym blacie karp

macha ogonem

wigilijny świt -
na kuchennym blacie
karp macha ogonem
oj nie będzie mu dane
przemówić ludzkim głosem

21.12.2012r.

przystanę tutaj

przy skale – co jak posąg

tkwi od stuleci

górskim wiatrom na przekór

znów za chwile czas ruszać

***

nasze spotkanie -
powracają wspomnienia
jedno za drugim

***

na górskiej ścieżce

wczesnym świtem – sam idę

gdzie mgły odległe

***

dom mój daleko –

gęsta mgła szczyty skryła

dokąd iść teraz

***

o czym mam pisać -

chłód  i mgła dookoła

dziś mnie nie cieszą

 

wokół tak cicho

chociaż wołam - nikogo

kto wskaże drogę

***

ogień w kominku -

w moich dłoniach jej dłonie

wciąż takie chłodne

18.11.2012r.

***

jeżeliś smutny
spójrz na sosny wyniosłe
na górskim szlaku
targane mroźnym wiatrem
trwają zachwyt wzbudzając

17.11.2012r.

 ***

w noc to czy za dnia

nigdy nie zapominaj

życie przemija

na rozgwieżdżonym niebie

roje meteorytów

***

pusta kawiarnia -

wspominam to co było

zerkając w okno 

***

spacer po kłótni -
tylko szelest listowia

przerywa ciszę

Nasz drugi tomik, „Niebieskie trawy - Antologia haiku o roślinach” już jest !!!

jedno z moich haiku zamieszczonych w tomiku:

wiosenny spacer –
między liśćmi buczyny

kwiaty przylaszczki

AUTORZY:
Andrzej Dembończyk (Zbrosławice), Teresa Grzywacz (Łuków), Robert Kania (Warszawa), Grażyna Kaźmierczak (Swarzędz), Krzysztof Kokot (Nowy Targ), Marek Kozubek (Żywiec), Magdalena Kuśmirek (Gdańsk), Artur Lewandowski (Sieradz), Agnieszka Malinowska (Mont-Saint-Aignan), Anna Mazurkiewicz (Chełm), Małgorzata Miksiewicz (Wrocław), Robert Bogusław Nowak (Wałbrzych), Halina Ewa Olszewska (Biłgoraj), Zuzanna Iro Orzeł (Tychy), Anna Tadjuideen Pakulska (Paris), Katarzyna Prędota (Nowy Dwór Mazowiecki), Agata Rak (Będzin), Karol Rosiak (Bydgoszcz), Bronisława Sibiga (Tychy), Iwona Danuta Startek (Biłgoraj), Irena Iris Szewczyk (Warszawa), Grażyna Werner (Halle), Urszula Wielanowska (Kielce).


Podziękowania i moje ukłony za mrówcza pracę dla Krzysztofa :)

***

onieśmielenie –

sposób w jaki ona

patrzy

znicze na grobach -
kiedyś i nam najbliżsi
palić je będą

***

kwiaty na grobie -

mężczyzna szlocha cicho

tuląc niemowlę

:)

po wódce -
prosto w kierunku
wrzdrzwi

życie umyka
na nocnym niebie księżyc
taki beztroski

***

spadłe kasztany -
w tumanach porannej mgły
para łabędzi

***

łzy o poranku -
daleki odgłos burzy
niesie się echem

***

dzięcioł o świcie

przez niedomknięte okno

głos dzikich kaczek

***

pierwsze spotkanie –

jej palce głaszczą kubek

z pachnącą kawą

***

kawa we dwoje

jej ciepły uśmiech gasi

przykre wspomnienia

***

jesień tuż tuż
ciężkie chmury okryły
wzgórza odległe

***

Senryu:


oddział chirurgii -
pielęgniarka skalpelem
obiera jabłko

02.09.2012r.

trzecia nad ranem
bulgoczący wciąż drenaż
nie pozwala spać
pielęgniarka za drzwiami
chodzi tam i z powrotem

***

nagły niepokój –
tak wiele niewiadomych
bez odpowiedzi

***

na izbie przyjęć –
jak trudno jest ukryć strach
przed wzrokiem żony

***

jej ciepły uśmiech
zapominam o troskach
dzisiejszego dnia